Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΤΟΥ ΑΔΑΜΑΝΤΑ, Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΜΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

Ως ιερέας του χωριού μας, αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω ανοιχτά, με σεβασμό, αλλά και με δύναμη ψυχής, για ένα θέμα που αφορά τον Αδάμαντα, τα παιδιά μας και τις παραδόσεις μας.

Γνωρίζουμε όλοι ότι η κεντρική παρέλαση πραγματοποιείται στην πρωτεύουσα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι πρέπει να καταργηθεί μια τοπική παρέλαση που γίνεται εδώ και χρόνια στο χωριό μας. Ο Αδάμαντας έχει τη δική του ιστορία, τη δική του ταυτότητα και τις δικές του παραδόσεις. Τα παιδιά μας αξίζουν να παρελαύνουν στον τόπο τους, να κρατούν ψηλά την ελληνική σημαία και να αισθάνονται περήφανα για την πατρίδα και το χωριό τους.

Και για όσους θεωρούν ότι υπάρχουν δυσκολίες στη μετακίνηση, υπάρχει διάθεση να εξασφαλιστούν ακόμη και λεωφορεία, ώστε να διευκολυνθεί η συμμετοχή των παιδιών. Όταν υπάρχει θέληση, υπάρχουν και λύσεις.

Θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: δεν είμαστε απέναντι στον Δήμο ούτε στον Δήμαρχο. Είμαστε απέναντι σε μια απόφαση με την οποία διαφωνούμε. Ο σεβασμός στους θεσμούς δεν σημαίνει ότι πρέπει να αποδεχόμαστε σιωπηλά κάθε απόφαση. Σημαίνει ότι μπορούμε να εκφράζουμε τη διαφωνία μας με αξιοπρέπεια και επιχειρήματα.

Αναρωτιέμαι, όμως, πραγματικά: με τόσα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Αδάμαντας, αυτό που μας ενοχλεί είναι η παρέλαση;

Βλέπουμε καθημερινά την κατάσταση με τη στάθμευση, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν κάτοικοι και επισκέπτες, αλλά και άλλα ζητήματα που περιμένουν ουσιαστικές λύσεις. Ασφαλώς, η κατασκευή του αποχετευτικού δικτύου είναι ένα σημαντικό έργο, που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και πολλά χρόνια. Ακόμη και στην αρχαιότητα, οι άνθρωποι κατασκεύαζαν αποχετευτικά συστήματα, κατανοώντας τη σημασία τους για τη δημόσια υγεία και την οργανωμένη ζωή.

Παράλληλα, βλέπουμε να ανοίγουν συζητήσεις για γεωθερμίες, ξενοδοχειακές επενδύσεις και αλλαγές που επηρεάζουν τον τόπο μας. Για όλα αυτά χρειάζεται ενημέρωση, διάλογος και ουσιαστική μέριμνα για το μέλλον του χωριού μας.

Και τελικά, μέσα σε όλα αυτά, εκείνο που κινδυνεύει να καταργηθεί είναι μια παρέλαση που γίνεται εδώ και χρόνια και κρατά ζωντανή μια παράδοση του Αδάμαντα!

Δεν γίνεται να συζητάμε για την ανάπτυξη ενός τόπου και την ίδια στιγμή να παραμερίζουμε όσα κρατούν ζωντανή την ιστορία, την ταυτότητα και την κοινωνική του συνοχή.

Πολλοί από εσάς με πλησιάζετε και μου λέτε: «Πάτερ, πρέπει να πείτε κι εσείς την άποψή σας». Και ναι, πιστεύω πως ο ιερέας δεν πρέπει να αδιαφορεί όταν διακυβεύονται οι παραδόσεις του τόπου στον οποίο διακονεί. Η Εκκλησία δεν είναι απέναντι στην κοινωνία· είναι μέσα στην κοινωνία, κοντά στους ανθρώπους, στις χαρές, στις αγωνίες και στις ανάγκες τους.

Δεν γράφω αυτά τα λόγια για να προσβάλω κανέναν, να δημιουργήσω αντιπαραθέσεις ή να στραφώ εναντίον προσώπων. Τα γράφω γιατί αγαπώ τον Αδάμαντα και θεωρώ χρέος μου να υπερασπιστώ όσα πιστεύω ότι αξίζει να διατηρηθούν.

Η παρέλαση δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο, σε μια δημοτική αρχή ή σε μια απόφαση. Ανήκει στα παιδιά μας, στους γονείς τους και στην ιστορία του χωριού μας.

Και θέλω να το πω καθαρά: δεν θα ήθελα να φτάσει η ημέρα που τα παιδιά μας θα ρωτούν γιατί δεν παρελαύνουν πια στο χωριό τους και εμείς δεν θα έχουμε μια πειστική απάντηση να τους δώσουμε.

Γι' αυτό και καταθέτω δημόσια τη θέση μου. Για να γνωρίζουν οι σημερινοί, αλλά και οι επόμενοι, ότι σε αυτή την υπόθεση δεν επέλεξα τη σιωπή. Ότι υπερασπίστηκα, με τις δυνάμεις που διαθέτω, τις παραδόσεις και τα έθιμα του χωριού μας.

Δεν είμαι απέναντι σε κανέναν. Είμαι υπέρ του Αδάμαντα. Είμαι υπέρ των παιδιών μας. Είμαι υπέρ της ιστορίας και της παράδοσής μας.

Γιατί ένας τόπος δεν ζει μόνο με έργα, δρόμους, αποχετεύσεις και ξενοδοχεία. Ζει και με τις μνήμες του, τα έθιμά του, τις αξίες του και τις στιγμές που ενώνουν τους ανθρώπους του.

Και η παρέλαση είναι μία από αυτές τις στιγμές.

Για τα παιδιά μας. Για τον Αδάμαντα. Για όσα παραλάβαμε από τους προηγούμενους και έχουμε χρέος να παραδώσουμε στους επόμενους.

Ι.Ν. ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ &
ΑΓ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΑΔΑΜΑΝΤΑ ΜΗΛΟΥ.

† ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ
ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΣΩΡΡΟΣ